De verdeling van deze perioden en dynastieën is:

• Proto-dynastieke periode, ook wel dynastie 0 of Naqada III genoemd (ca. 3300-3032 voor Christus.)
• Vroeg-dynastieke periode (ca. 3032-2639 voor Christus) = 1e - 3e dynastie.
• Oude Rijk (ca. 2639-2216 voor Christus) = 4e - 6e dynastie.
• Eerste tussenperiode (ca. 2216-2040 voor Christus) = 7e - 10e dynastie.
• Middenrijk (ca. 2040-1793 voor Christus) = 11e - 12e dynastie.
• Tweede tussenperiode (ca. 1793-1550 voor Christus) = 13e - 17e dynastie.
• Nieuwe Rijk (ca. 1550-1070 voor Christus) = 18e - 20e dynastie.
• Derde tussenperiode (ca. 1070-712 voor Christus) = 21e - 24e dynastie.
• Late periode (712-332 voor Christus) = 25e - 31e dynastie.

Proto-dynastieke periode.

De Vroege Dynastieke Periode was ongeveer gelijktijdig met de vroege Sumerisch-Akkadische beschaving van Mesopotamië en het oude Elam. De Egyptische priester Manetho uit de derde eeuw voor Christus groepen de lange lijn van koningen van Menes tot zijn eigen tijd in 30 dynastieën, een systeem dat nog steeds wordt gebruikt. Hij begon zijn officiële geschiedenis met de koning genaamd "Meni" (of Menes in het Grieks), van wie werd aangenomen dat hij de twee koninkrijken van Boven- en Beneden-Egypte had verenigd.

in een symbolische daad van eenwording. In de vroege dynastieke periode, die begon rond 3000 voor Christus, verstevigde de eerste van de dynastieke koningen de controle over Beneden-Egypte door een hoofdstad te vestigen in Memphis, van waaruit hij de arbeidskrachten en de landbouw van de vruchtbare deltaregio kon controleren, evenals de lucratieve en cruciale handelsroutes naar de Levant. De toenemende macht en rijkdom van de koningen tijdens de vroege dynastieke periode werd weerspiegeld in hun uitgebreide mastaba-graven en mortuariumcultusstructuren in Abydos, die werden gebruikt om de vergoddelijkte koning na zijn dood te eren. De sterke instelling van het koningschap die door de koningen werd ontwikkeld, diende om de staatscontrole over het land, de arbeid en de hulpbronnen te legitimeren die essentieel waren voor het voortbestaan ​​en de groei van de oude Egyptische beschaving.
Deze periode begon ca 3300 jaar voor Christus en eindigden in 2686 voor Christus.
Deze periode beslaat het ontstaan van de
1e dynastie tot het einde van deze dynastie (ca. 2950-2750 voor Christus)
en de
2e dynastie (2750 - 2686 voor Christus.)

Oude Rijk (2686 –2181 voor Christus)

Belangrijke vooruitgang in architectuur, kunst en technologie werd geboekt tijdens het Oude Rijk, aangewakkerd door de toegenomen landbouwproductiviteit en de daaruit voortvloeiende bevolkingsgroei, mogelijk gemaakt door een goed ontwikkelde centrale administratie. Enkele van de kroonprestaties van het oude Egypte, de piramides van Gizeh (zie de grote begin foto.) en de Grote Sfinx, werden gebouwd tijdens het Oude Rijk. Onder leiding van de vizier inden staatsfunctionarissen belastingen, coördineerden irrigatieprojecten om de oogstopbrengst te verbeteren, rekruteerden boeren om aan bouwprojecten te werken en stelden een rechtssysteem in om vrede en orde te handhaven.

kon veroorloven om een ​​groot gecentraliseerd bestuur te ondersteunen. Naarmate de macht van de koningen afnam, begonnen regionale gouverneurs, nomarchen genoemd, de suprematie van het ambt van koning uit te dagen. Dit, in combinatie met de ernstige droogtes tussen 2200 en 2150 voor Christus, zou ervoor gezorgd hebben dat het land in de 140 jaar durende periode van hongersnood en onrust terechtkwam die bekendstaat als de Eerste Tussenperiode. De dynastieën van deze periode zijn:
- 3de dynastie – ca. 2686 - 2575 voor Christus.
- 4de dynastie – ca. 2575 - 2450 voor Christus.
- 5de dynastie – ca. 2450 - 2325 voor Christus.
- 6de dynastie – ca. 2325 - 2216 voor Christus.

Eerste Tussenperiode (ca 2216 - 2040 voor Christus)

Nadat de centrale regering van Egypte aan het einde van het Oude Rijk instortte, kon het bestuur de economie van het land niet langer ondersteunen of stabiliseren. Regionale gouverneurs konden in tijden van crisis niet op de koning rekenen voor hulp, en de daaropvolgende voedseltekorten en politieke geschillen escaleerden tot hongersnoden en kleinschalige burgeroorlogen. Maar ondanks deze problemen gebruikten lokale leiders, die geen eerbetoon verschuldigd waren aan de koning, hun nieuw verworven onafhankelijkheid om een ​​bloeiende cultuur in de provincies te vestigen. Toen ze eenmaal de controle hadden over hun eigen hulpbronnen, werden de provincies economisch rijker, wat werd aangetoond door grotere en betere begrafenissen onder alle sociale klassen. Een uitbarstingen van creativiteit namen provinciale ambachtslieden culturele motieven over die voorheen waren beperkt tot het koningshuis van het Oude Rijk, en ontwikkelden schrijvers literaire stijlen die het optimisme en de originaliteit van de periode uitdrukten.

Bevrijd van hun loyaliteit aan de koning, begonnen lokale heersers met elkaar te concurreren om territoriale controle en politieke macht. In 2160 voor Christus controleerden heersers in Herakleopolis Beneden-Egypte, in het noorden. De Intef-familie nam de controle over Opper-Egypte in het zuiden over. Naarmate de Intefs in macht groeiden en hun controle naar het noorden uitbreidden, werd een botsing tussen de twee rivaliserende dynastieën onvermijdelijk. Rond 2055 voor Christus versloegen de noordelijke Thebaanse troepen onder Nebhepetre Mentuhotep II uiteindelijk de heersers van Herakleopolis, waarmee de Twee Landen werden herenigd. Ze luidden een periode van economische en culturele renaissance in die bekendstaat als het Middenrijk. De dynastieën van deze periode zijn:
- 7de dynastie en 8de dynastie – ca. 2216 - 2134 voor Christus.
- 9de dynastie en 10de dynastie – ca. 2134 - 2040 voor Christus.

Qadan cultuur

De Qadan-cultuur (13.000–9.000 voor Christus) was een mesolithische industrie die, volgens archeologisch bewijs, ongeveer 15.000 jaar geleden ontstond in Opper-Egypte (het huidige Zuid-Egypte). De Qadan-leefwijze zou ongeveer 4.000 jaar hebben bestaan. Het werd gekenmerkt door jagen, evenals een unieke benadering van voedselverzameling die de bereiding en consumptie van wilde grassen en granen omvatte. Het Qadan-volk deed systematische inspanningen om de lokale plantenwereld water te geven, te verzorgen en te oogsten, maar granen werden niet in geordende rijen geplant.
Ongeveer twintig archeologische vindplaatsen in Opper-Nubië leveren bewijs voor het bestaan ​​van de graanmaalcultuur van de Qadan-cultuur. De makers ervan beoefenden ook het oogsten van wilde granen langs de Nijl tijdens het begin van de Sahaba Daru Nijl-fase, toen uitdroging in de Sahara ervoor zorgde dat bewoners van de Libische oases zich terugtrokken in de Nijlvallei. Een van de Qadan-cultuurlocaties is de Jebel Sahaba-begraafplaats, die dateert uit het Mesolithicum.

De Qadan-volkeren waren de eersten die sikkels ontwikkelden en ze ontwikkelden ook onafhankelijk maalstenen om te helpen bij het verzamelen en verwerken van deze plantaardige voedingsmiddelen vóór consumptie. Er zijn echter geen aanwijzingen voor het gebruik van deze gereedschappen na 10.000 voor Christus, toen jagers-verzamelaars ze vervingen.

Neolithisch tot Proto-Dynastisch

Vroeg bewijs voor neolithische culturen. Het neolithicum of de jonge of nieuwe steentijd is een prehistorische periode waarin stenen werktuigen werden gebruikt en die ca. 11.000 voor Christus begon en duurde tot de bronstijd. Deze periode wordt gekenmerkt door technische en sociale veranderingen die voortkwamen uit de overgang van een samenleving van jager-verzamelaars met een rondtrekkend bestaan naar een agrarische samenleving van mensen die in nederzettingen woonden (sedentarisme) en aan landbouw en veeteelt deden, de neolithische revolutie. Zij legden voorraden aan voor slechte tijden. neolithische culturen in de Nijlvallei bevindt zich over het algemeen in het noorden van Egypte en vertoont goed ontwikkelde stadia van neolithisch bestaan, inclusief de teelt van gewassen en sedentair leven, evenals de productie van aardewerk vanaf het einde van het 6e millennium voor Christus.
De natuurwetenschapper Frederick Falkenburger merkte in 1947, op basis van een steekproef van ongeveer 1.800 prehistorische Egyptische schedels, grote heterogeniteit op tussen zijn monsters. Falkenburger categoriseerde ze op basis van de neusindex, de algehele vorm van het hoofd en gezicht, rekening houdend met de breedte, de structuur van de oogkas, naast andere gegeven indicatoren. Hij verdeelde en karakteriseerde de schedels in vier typen: het Cro-Magnon-type, het "negroïde" type, het mediterrane type en gemengde typen die voortkwamen uit de vermenging van de bovengenoemde groepen. Op dezelfde manier werd de craniometrie van de vroege Egyptenaren volgens de arts en antropoloog Eugene Strouhal in 1971 aangeduid als Cro-Magnon van Noord-Afrika, Middellandse Zeegebied, "negroïde" van Oost-Afrika en intermediair/gemengd.
Volgens professor Fekhri A. Hassan was de bevolking van de Egyptische Nijlvallei op basis van archeologische en biologische gegevens het resultaat van een complexe interactie tussen Noord-Afrikaanse kustbewoners, "neolithische" Saharanen, Nilotische jagers en proto-Nubiërs van de rivieren met enige invloed en migratie vanuit neolithische culturen de Levant. De Levant (Arabisch: Belad Ash-Shaam) of het Morgenland is de historisch-geografische naam voor een deel van Zuidwest-Azië. Het beslaat het gedeelte direct ten oosten van de Middellandse Zee. de Levant.

Culturen van beneden-Egypte.

Beneden-Egypte ligt in het noorden en bevat de Nijldelta, terwijl Boven-Egypte gebieden in het zuiden bevat . Deze twee aanduidingen lijken misschien tegenstrijdig met hun fysieke locaties, maar ze weerspiegelen de stroming van de Nijl, van zuid naar noord.

Kaart van Beneden-Egypte en locatie van de Faiyum-oase (afbeelding uit Wikipedia).

Faiyum-culturen

Faiyum B-cultuur, ook wel Qarunian genoemd vanwege de ligging bij het Qarun-meer of Qaroun-gebied, is een epipaleolithische (ook wel mesolithische) cultuur en dateert van vóór de Faiyum A-cultuur. Er is geen aardewerk gevonden, wel eenvoudige en microlithische lemmeten. Een set gutsen en pijlpunten suggereert dat het mogelijk contact heeft gehad met de Sahara (ca. 6500 tot - 5190 voor Christus).
Maciej Henneberg (1989) documenteerde een afgelegen 8000 jaar oude vrouwelijke schedel van de Qarunian. Het vertoonde de grootste verwantschap met Wadi Halfa, moderne negers en Australische aboriginals, en verschilde behoorlijk van epipaleolithische materialen uit Noord-Afrika die gewoonlijk worden gelabeld als Mechta-Afalou (Paleo-Berber) of de latere Proto-Mediterrane typen (Capsian). De schedel had nog steeds een tussenliggende positie, was gracieus, maar had grote tanden en een zware kaak. Soortgelijke resultaten zouden later worden gevonden door een kort rapport van SOY Keita in 2021, dat verwantschap toonde met de Qaruniaanse schedel en de Teita-serie.

Faiyum A-cultuur (5600-4400 voor Christus.).

De voortdurende uitbreiding van de woestijn dwong de vroege voorouders van de Egyptenaren om zich permanent rond de Nijl te vestigen en steeds meer een sedentaire levensstijl aan te nemen. De Faiyum A-cultuur is de vroegste landbouwcultuur in de Nijlvallei. Archeologische afzettingen die zijn gevonden, worden gekenmerkt door concave basisprojectielpunten en aardewerk. Rond 6210 voor Christus verschijnen overal in Egypte neolithische nederzettingen. Sommige studies op basis van Morfologie. Morfologie in de biologie is de studie van de vorm en structuur van organismen en hun specifieke structurele kenmerken. Morfologie is een tak van de levenswetenschap die zich bezighoudt met de studie van de grove structuur van een organisme of taxon en zijn componenten. morfologische , Genetica. Genetica of erfelijkheidsleer is de biologische wetenschap die erfelijkheid beschrijft en verklaart. Het inzicht dat levende wezens eigenschappen van hun ouders erven, wordt al duizenden jaren gebruikt bij het kweken van gewassen en fokken van dieren. De basisregels van de genetica – hoe organismen eigenschappen aan hun nakomelingen doorgeven – werden in de 19e eeuw ontdekt door Gregor Mendel, wiens werk rond 1900 bekend werd genetische , en Archeologie. Archeologie is de wetenschap die overblijfselen van oude culturen bestudeert teneinde het verleden te reconstrueren en te duiden. Dergelijke overblijfselen, in het bijzonder door de mens vervaardigde gebruiksvoorwerpen (artefacten), worden bij opgravingen gevonden. Het wetenschappelijk onderzoek behelst die overblijfselen en de context waarin zij worden aangetroffen.
<
De archeologische wetenschap heeft een sterk interdisciplinair karakter: diverse aspecten van haar theorie en methoden zijn ontleend aan principes van de culturele en fysische antropologie, de aardwetenschappen, biologie, kunstgeschiedenis en linguïstiek. Voor het op wetenschappelijke wijze dateren van archeologische vondsten, de archeometrie, worden natuurkundige en chemische methoden toegepast. De interdisciplinaire ontwikkeling leidde tot moderne subdisciplines als de geoarcheologie, de archeozoölogie, archeobotanie en de landschapsarcheologie. Daarnaast is er ook forensische archeologie en contemporaine archeologie.

De archeologie wordt vaak cultuurgericht ingedeeld; zo bestudeert de klassiek archeologische richting of Mediterrane archeologie de klassieke oudheid en richt de egyptologie zich op de Egyptische cultuur. In de hedendaagse egyptologie ligt overigens het zwaartepunt op taalkundige aspecten en is de Egyptische archeologie ook weer een aparte discipline. archeologische gegevens hebben deze nederzettingen toegeschreven aan migranten uit de Vruchtbare Halve Maan in het Nabije Oosten die terugkeerden tijdens het Egyptische en Noord-Afrikaanse neolithicum en landbouw naar de regio brachten. Pijlpunten van Al Faiyum

Al Fayum pijlpunten (afbeelding uit Wikipedia).

Studies in antropologie en postcraniale gegevens hebben de vroegste landbouwpopulaties in Faiyum, Merimde en El-Badari in verband gebracht met populaties uit het Nabije Oosten. De archeologische gegevens suggereren ook dat domesticaten uit het Nabije Oosten werden opgenomen in een reeds bestaande foerageerstrategie en zich slechts langzaam ontwikkelden tot een volwaardige levensstijl. Tot slot waren de namen voor de domesticaten uit het Nabije Oosten die naar Egypte werden geïmporteerd geen Sumerische of Proto-Semitische leenwoorden.

Sommige geleerden hebben deze visie echter betwist en linguïstische, fysiek antropologische, archeologische en genetische gegevens aangehaald die de hypothese van een massale migratie vanuit de Levant tijdens de prehistorische periode niet ondersteunen. Volgens historicus William Stiebling en archeoloog Susan N. Helft veronderstelt deze visie dat de oude Egyptenaren dezelfde oorspronkelijke bevolkingsgroep zijn als de Nubiërs en andere Saharaanse bevolkingsgroepen, met enige genetische input van Arabische, Levantijnse, Noord-Afrikaanse en Indo-Europese groepen waarvan bekend is dat ze zich in Egypte hebben gevestigd tijdens de lange geschiedenis ervan. Aan de andere kant erkennen Stiebling en Helft dat de genetische studies van Noord-Afrikaanse bevolkingsgroepen over het algemeen wijzen op een grote instroom van Nabije-Oosterse bevolkingsgroepen tijdens het Neolithicum of eerder. Ze voegden er ook aan toe dat er slechts een paar studies zijn geweest naar het oude Egyptische DNA om deze kwesties te verduidelijken.

De egyptoloog Ian Shaw (2003) schreef dat "antropologische studies suggereren dat de predynastieke bevolking een mengeling van raciale typen omvatte (negroïde, mediterrane en Europese)", maar het is het skeletmateriaal aan het begin van de faraonische periode dat het meest controversieel is gebleken. Hij zei dat er volgens sommige geleerden mogelijk een veel langzamere periode van demografische verandering was, dan eerder veronderstelde snelle veroveringen van mensen die vanuit het oosten naar Egypte kwamen. Het betrof waarschijnlijk de geleidelijke infiltratie van een ander fysiek type uit Syrië-Palestina, via de oostelijke Delta.
Weven is voor het eerst aangetoond tijdens de Faiyum A-periode. Mensen uit deze periode, in tegenstelling tot latere Egyptenaren, begroeven hun doden heel dicht bij, en soms in, hun nederzettingen.
Merimde-cultuur kleihoofd, circa 5000 voor Christus Dit is een van de vroegst bekende voorstellingen van een menselijk hoofd in Egypte.
Hoewel archeologische vindplaatsen heel weinig over deze tijd onthullen, levert een onderzoek van de vele Egyptische woorden voor "stad" een hypothetische lijst op van oorzaken van het Egyptische sedentarisme. In Opper-Egypte duidt de terminologie op handel, bescherming van vee, hooggelegen grond als toevluchtsoord voor overstromingen en heilige plaatsen voor goden.

Merimde culture.

Van ongeveer 5000 tot 4200 voor Christus floreerde de Merimde-cultuur, tot nu toe alleen bekend van Merimde Beni Salama, een grote nederzetting aan de rand van de Westelijke Delta, in Beneden-Egypte. De cultuur heeft sterke banden met de Faiyum A-cultuur en de Levant. Mensen leefden in kleine hutten, produceerden eenvoudig, onversierd aardewerk en hadden stenen werktuigen. Er werden runderen, schapen, geiten en varkens gehouden. Tarwe, sorghum en gerst werden geplant. Het Merimde-volk begroef hun doden in de nederzetting en produceerde kleibeeldjes. Het eerste levensgrote Egyptische hoofd van klei komt uit Merimde.

Merimde-cultuur kleihoofd, circa 5000 voor Christus. Dit is een van de vroegst bekende voorstellingen van een menselijk hoofd in Egypte.

Omaricultuur.

De Omaricultuur was een neolithische cultuur in Neder-Egypte die bestond van ongeveer 4600 tot 4400 voor Christus.
De cultuur is vooral bekend van een aantal sites in de buurt van Caïro, hoewel deze door geïsoleerde vondsten ook elders is gedocumenteerd. De eerste site werd in 1924 nabij Caïro ontdekt door Amin El-Omari, naar wie de cultuur en de plaats van ontdekking zijn vernoemd.
Van de feitelijke nederzettingen bleef weinig over. Meestal waren er alleen maar afvalkuilen en paalgaten van de huizen aanwezig. In deze kuilen werden de meeste voorwerpen gevonden. Er werden ook talloze graven gevonden in de nederzetting, waarbij de doden meestal met hun hoofd naar het zuiden gericht begraven werden. Er waren slechts weinig grafgiften, meestal slechts een enkele pot. De graven verschillen qua inrichting en grootte nauwelijks en suggereren weinig sociale differentiatie.
Het aardewerk van de Omaricultuur is eenvoudig, onversierd en gemaakt van plaatselijke klei. Gereedschappen waren van steen, metaal was nog niet bekend. Er werden resten van linnen gevonden, wat dus al bekend was. De Omari-mensen waren waarschijnlijk boeren. Emmer en tarwe werden verbouwd. Er werden varkens, runderen, schapen en geiten gehouden. Nijlpaardbotten geven aan dat er op deze dieren werd gejaagd en geconsumeerd. Er werd ook vis gegeten.

Maadi-cultuur.

De Maadi-cultuur (ook wel Buto Maadi-cultuur genoemd) is de belangrijkste prehistorische cultuur uit Neder-Egypte, gedateerd rond 4000-3500 voor Christus, en gelijktijdig met de Naqada I- en II-fasen in Opper-Egypte. De cultuur is het best bekend van de vindplaats Maadi bij Caïro, evenals de vindplaats Buto, maar is ook op veel andere plaatsen in de Delta tot aan de Faiyum-regio aangetroffen. Deze cultuur werd gekenmerkt door ontwikkeling in architectuur en technologie. Het volgde ook zijn voorgangerculturen als het gaat om ongedecoreerd keramiek.

Oud-Egyptische predynastieke stenen vaten. Louvre Museum, Parijs (afbeelding uit wikipedia)

Koper was bekend en er zijn enkele koperen dissels gevonden. Het aardewerk is handgemaakt; het is eenvoudig en ongedecoreerd. De aanwezigheid van rode potten met zwarte bovenkant duidt op contact met de Naqada-vindplaatsen in het zuiden. Er werden ook zwarte basaltstenen vaten gebruikt.

Klepper ontdekt in Maadi, Louvre Museum, Parijs (afbeelding uit wikipedia)

Het aardewerk van de Maadicultuur kenmerkt zich door ronde vormen met een vlakke basis, smalle hals en gebrande randen. Op de sites werd ook vaatwerk van de Naqadacultuur gevonden. Opvallend is echter aardewerk met kenmerken typerend voor Zuid-Palestina en andere regio's van West-Azië. Vaker dan in Opper-Egypte worden ook bijlen, spatels en baren van koper gevonden. Onder de gedomesticeerde dieren bevonden zich runderen, schapen, geiten en varkens, en ook vond men het vroegste bewijs van ezels in Egypte. Men verbouwde verschillende graansoorten.
Mensen leefden in kleine hutten, deels in de grond gegraven. De doden werden begraven op begraafplaatsen, maar met weinig grafgiften. De Maadi-cultuur werd vervangen door de Naqada III-cultuur; of dit gebeurde door verovering of infiltratie is nog steeds een open vraag.
De ontwikkelingen in Beneden-Egypte in de tijd voorafgaand aan de eenwording van het land zijn in de loop der jaren het onderwerp geweest van aanzienlijke geschillen. De recente opgravingen in Tell el-Farkha, Sais en Tell el-Iswid hebben dit beeld enigszins verduidelijkt. Hierdoor is de Chalcolithische Neder-Egyptische cultuur nu een belangrijk studieonderwerp geworden.

Culturen van opper-Egypte.

Opper-Egypte (Arabisch: al-Saʿīd) is het zuidelijke deel van Egypte dat zich uitstrekt vanaf het huidige Caïro tot aan de eerste cataract (hoewel de grens soms meer naar het zuiden werd verschoven). Het klimaat is er harder dan in Neder-Egypte. Temperaturen zijn er extremer en er is minder regenval in dit gebied dan in het noorden.

Opper Egypte.

Tasiaanse cultuur.

De Tasiaanse cultuur ontstond rond 4500 voor Christus in Opper-Egypte. Deze cultuur is vernoemd naar de begraafplaatsen die zijn gevonden in Der Tasa, aan de oostelijke oever van de Nijl tussen Asyut en Akhmim. De Tasiaanse cultuur staat bekend om het produceren van het vroegste blacktop-aardewerk, een soort rood en bruin aardewerk dat aan de bovenkant en binnenkant zwart is gekleurd. Dit aardewerk is van vitaal belang voor de datering van het predynastieke Egypte.

Archeologisch bewijsmateriaal heeft gesuggereerd dat "de Tasiaanse en Badarian Nijlvallei-sites een perifeer netwerk vormden van vroegere Afrikaanse culturen waar Badarian, Saharaanse, Nubische en Nilotische volkeren regelmatig omheen circuleerden. " Bruce Williams, Egyptoloog, heeft betoogd dat de Tasiaanse cultuur in belangrijke mate verwant was aan de Soedanees-Saharaanse tradities uit het Neolithicum, die zich uitstrekten van regio's ten noorden van Khartoem tot locaties nabij Dongola in Soedan.