Tasmaanse duivel

De Tasmaanse duivel is een zeer vraatzuchtig vleesetend buideldier uit de familie echte roofbuideldieren, dat voornamelijk op het Australische eiland Tasmanië voorkomt.

De Tasmaanse duivel is nu het grootste vleesetende buideldier ter wereld, nadat in 1936 de laatste buidel wolf stierf. Hij lijkt op geen enkel ander dier. Vroeger was hij overal in Australië verspreid, maar hij komt nu nog alleen in Tasmanië voor. Hij woont het liefst op bosachtig en rotsachtig terrein. Op ontoegankelijke plekjes.

De Tasmaanse duivel.

Kenmerken.

De Tasmaanse duivel is ongeveer 70 tot 110 cm lang, exclusief een ca. 30 cm lange staart. Het dier heeft een grote kop, een bek met krachtige kaken en het heeft zwakke achterpoten. Het dier heeft een duidelijk zwartachtig bont met witte flarden op de keel, aan beide kanten van de buik en op het achterdeel. De Tasmaanse duivel is intolerant voor soortgenoten. Het dier is zeer sterk voor zijn grootte en het jaagt op kleine kangoeroes, knaagdieren, hagedissen en andere kleine dieren.

In dierentuinen is de Tasmaanse duivel de kampioen in het ontsnappen. Ook ijzeren tralies kunnen hem niet altijd binnen houden.

Gedrag en leefwijze.

Overdag verbergt de Tasmaanse duivel zich in grotten of rots holletjes. Maar ook in de stronken van dikke bomen of in ondiepe holen die hij tussen de boom wortels uit graaft. Nachts komt hij te voor schijn om te gaan jagen. Hij is niet bang voor water duikt er direct in als hij zich bedreigd. Bovendien voelt en zwemt hele einden onder water om zich tussen de water planten te verschuilen. Hij klimt wat onhandig maar klautert graag in sterk hellen de bomen. Omdat hier een slapen de vogel te verrassen. Lopen kan hij bij zonder snel. Zijn naam van de duivel heeft hij te danken aan zijn reputatie van ontembaarheid. Toch geldt dit duivelse karakter niet voor alle individuen. We kennen verscheidene gevallen van makke dieren. Indien het van jongs af aan goed verzorgd en opgevoed wordt. Wordt dit dier gehoorzaam en vriendelijk jegens zijn baas, die hij uit meerdere personen herkennen kan.

Van de 4 jongen in de buidel overleeft er vaak maar 1 het eerste jaar.

Leefgebied en Verspreiding.

Het verspreidingsgebied is momenteel alleen nog het eiland Tasmanië. Maar in 2020 zijn er ook weer een aantal uitgezet op het vaste land van Australië.

Verspreidings gebieden van de Tasmaanse duivel.

IUCN Red List of Threatened Species. Voor het laatst onderzocht en beoordeeld in juni 2008.

Resultaat: Afnemend (bedreigd).

Jacht en voeding.

De krachtig gebouw de Tasmaanse duivel of buidel duivel Die gaat door voor een kwaadaardige. Maar ook mee dogen loze schapen doder. Maar in feite is het veel meer een aaseter die schapen kadavers op ruimt in plaats van levende exemplaren te doden. Zijn stevige kop en enorme kaken. Die op die van een hyena lijken.Toch maken het mogelijk de botten van een kadaver door te bijten. Zo als de Tasmaanse duivels leven in holen tussen rots blokken. En ook onder boom stronken. En zijn vooral ’s nachts actief. Soms komen ze over dag uit hun hol om te zonnen.

De Tasmaanse duivel kan worden getemd, maar is niet geschikt als huisdier (hij stinkt).

Het zoogdier met de krachtigste kaken ter wereld.

Voortplanting.

Duivels worden geslachtsrijp en beginnen te broeden op tweejarige leeftijd. Paring vindt meestal plaats in maart/april. Hoewel Tasmaanse duivels in het algemeen niet territoriaal zijn, claimen en verdedigen vrouwen holen. Mannetjes vechten voor het recht om een ​​vrouwtje te paren en de winnaar bewaakt zijn partner woest om de concurrentie weg te jagen.
Na een zwangerschap van 21 dagen baart een vrouwtje 20-30 jongen, die joeys, pups of imps worden genoemd. Bij de geboorte weegt elke joey slechts 0,0063 tot 0,0085 gram (grootte van een rijstkorrel). De blinde, haarloze jongen gebruiken hun klauwen om van de vrouwelijke vagina naar haar buidel te gaan. Ze heeft echter maar vier tepels. Zodra een joey contact maakt met een tepel, zet deze uit en houdt de joey in de buidel. De joey blijft 100 dagen vastzitten. Het verlaat de buidel 105 dagen na de geboorte en ziet eruit als een klein (200 gram) exemplaar van zijn ouders. De jongen blijven nog drie maanden in het hol van hun moeder.

Bescherming.

Eind 20e eeuw waren en nog ca 70.000 Tasmaanse duivels op Tasmanië. In 1996 werden dieren gevonden met grote gezwellen rond de kop en neus. Er werd een agresieve soortkanker vastgesteld. Omdat de Tasmaanse duivels elkaar zeer vaak bijten verspreiden de ziekte zeer snel. Binnen 20 jaar was 80% van de populatie gestorven. In 2018 was er echter hoopvol nieuws. Er waren nl. in een aantal dagen veertien duivels in het zuidwesten aan getroffen die de ziekte niet bij zich dragen. Een studie ontdekte dat een mutatie in één gen leidt tot verminderde groei van de kanker bij wilde Tasmaanse duivels. Mogelijk heeft de Tasmaanse duivel zijn eigen oplossing bewerkstelligd.

Verwante soorten.

De familie van echte roofbuideldieren is nagenoeg uitgestorven. In totaal zijn er 72 uitgestorven en 13 fossiele soorten bekend. Alleen van de grotere buidelmarters en de kleinere buidelmuizen zijn nog enkele diersoorten bekend.

Belangrijke gegevens.

Lichaamsgrootte:
Gewicht: 4,5 tot 9kg.
Lengte: 53 tot 80cm.
Staartlengte: 23 tot 30cm.

Voortplaning:
Geslachtsrijp in het 2e jaar.
Paartijd: maart - april.
Draagtijd: ca. 21 dagen.
Aantal jongen: 20 tot 30, max. 4 worden groot gebracht.

De Tasmaanse duivel kan ca. 5 jaar oud worden.

Commentaar.

Er is 1 aanvulling geweest voor dit artikel.

  1. H.J. van Rooten September 2015

    Wij maken gebruik van bronnen, foto's, video's enz. van het internet, maar ook uit boeken en encyclopedieën. Het kan dat onbedoeld copyright gebruikt wordt, waarschuw ons zodat we dit direkt kunnen aanpassen.

Uw commentaar.

Uw e-mail adres zal niet worden getoond.